Wolność słowa według konserwatystów

Narracja wokół „wolności słowa” według Donald Trump nabiera w tym kontekście nowego znaczenia. Spotkanie prezydenta z szefem Netflix miało miejsce w cieniu walki o przejęcie Warner Bros. Discovery, obejmującego m.in. CNN – od lat postrzegane przez Trumpa jako symbol „wrogich mediów”.

Według doniesień rozmowa dotyczyła nie tylko przejęcia WBD, ale także żądania usunięcia z rady dyrektorów byłej doradczyni Barack Obama – Susan Rice. Sygnał wydaje się jasny: osoby kojarzone z Demokratami nie powinny zajmować kluczowych stanowisk w mediach.

Sprawa nabiera międzynarodowego wymiaru – Warner Bros. Discovery to nie tylko CNN, lecz także m.in. polski TVN, który od lat jest przedmiotem krytyki niektórych środowisk nacjonalistycznych.

Oferta konkurencyjna wobec Netflixa, złożona przez David Ellison i konsorcjum Paramount Global–Skydance Media, również znalazła się w centrum uwagi. David Ellison jest synem miliardera Larry Ellison, znanego ze wsparcia Trumpa, który publicznie pojawił się na orędziu prezydenta w Kongresie. W tle pojawiają się też zarzuty dotyczące ingerencji w treści medialne w kierunku korzystnym dla Trumpa, zarówno w przypadku CBS, jak i amerykańskiego segmentu TikToka.

Eksperci wskazują, że tego rodzaju naciski – groźby wobec prywatnej firmy medialnej, wymuszanie zmian w radach dyrektorów, oczekiwanie zmiany właściciela stacji informacyjnej – wykraczają poza ramy wolnego rynku i pluralizmu mediów. W takim ujęciu „wolność słowa” staje się hasłem selektywnym: obowiązuje tylko wtedy, gdy nie kwestionuje interesów politycznych.

Jeśli władza zaczyna decydować, kto może kierować redakcją, a kto powinien być jej właścicielem, nie mówimy już o sporze politycznym, lecz o próbie kontrolowania przekazu medialnego. Wówczas „wolność słowa” przestaje być zasadą, stając się jedynie narzędziem retorycznym do legitymizacji wpływów politycznych.