„Kibicowanie to nie grzech, a czyny homoseksualne — tak”. I kto ma prawo do Jasnej Góry?

Na podstawie tekstu Onet o. Michał Legan, paulin z Jasnej Góry, szef redakcji katolickiej TVP. Komentarz dotyczące LGBT. „Kibicowanie to nie grzech, a czyny homoseksualne — tak”. I kto ma prawo do Jasnej Góry?

Wypowiedzi o pielgrzymkach na Jasną Górę coraz wyraźniej pokazują, jak bardzo polski Kościół zmaga się dziś nie z „ideologiami”, lecz z własnymi granicami empatii. Pada pytanie fundamentalne: kto może przyjść na Jasną Górę jako pielgrzym, a kto już nie?

Gdy na Jasną Górę przybywają kibice, wywołuje to kontrowersje, ale ostatecznie słyszymy: „Jasna Góra jest dla wszystkich”. Gdy jednak pojawiają się osoby LGBT+, ofiary przemocy seksualnej w Kościele czy ludzie z tzw. „obrzeży”, natychmiast zaczyna się ważenie intencji, ocenianie moralności i rozstrzyganie, czy przypadkiem „nie wybierają grzechu”.

Argument powtarzany do znudzenia brzmi: „kibicowanie to nie grzech, a czyny homoseksualne są”. Tyle że to rozumowanie prowadzi na bardzo niebezpieczne terytorium — do selekcji ludzi przy bramie sanktuarium. Jakby Jasna Góra była komisją moralną, a nie miejscem modlitwy.

Osoby zrzeszone w „Wierze i Tęczy” nie przychodzą na pielgrzymki, by manifestować grzech. Przychodzą, bo chcą być w Kościele. Modlić się. Spotkać Boga. Dokładnie tak samo, jak kibice, rozwodnicy, osoby po in vitro czy ci, którzy w wielu kwestiach myślą inaczej niż oficjalna linia hierarchii.

Jeśli zaczniemy zadawać pytanie: „po co oni przychodzą?”, to musimy je zadać wszystkim. A wtedy okaże się, że nikt z nas nie przychodzi z idealnym życiorysem.

Słowa o „tęczowej zarazie”, hierarchia grzechów i ciągłe podejrzewanie jednych, a pobłażanie drugim — to nie obrona Ewangelii. To jej zawężanie. I to właśnie takie postawy sprawiają, że dla wielu ludzi Kościół przestaje być domem.

Bo jeśli Jasna Góra naprawdę jest dla wszystkich, to nie tylko dla tych, których grzechy są społecznie akceptowalne.