Trzech młodych mężczyzn uciekających przed prześladowaniami za orientację seksualną — relacje z Azji Centralnej

Historia Arslana, Mansura i Azata pokazuje skalę zagrożeń, z jakimi wciąż mierzą się osoby LGBTQ+ w krajach Azji Centralnej, gdzie prawo, służby bezpieczeństwa i presja społeczna często współdziałają w systemowym prześladowaniu.

Arslan, gej uchodźca z Turkmenistan, po latach represji i więzienia znalazł bezpieczne schronienie w Europie dzięki wsparciu włoskiej organizacji katolickiej La Tenda di Gionata z Włoch. To właśnie ona pomogła mu uzyskać wizę humanitarną.

Po dotarciu do bezpiecznego miejsca Arslan skontaktował się z dwoma przyjaciółmi — Mansurem i Azatem — którzy również uciekli przed prześladowaniami w swoich krajach: Tadżykistanie i Turkmenistanie.

Mansur: aresztowanie, przemoc i ucieczka

Mansur, 26-letni mężczyzna z Tadżykistanu, relacjonuje, że od lat żył w ukryciu ze względu na swoją orientację seksualną. W 2024 roku został zatrzymany przez jednostkę Ministerstwa Spraw Wewnętrznych znaną z działań przeciw osobom LGBTQ+.

Podczas zatrzymania:

• skonfiskowano mu telefon i dokumenty,

• był zmuszony do odblokowania urządzenia po pobiciu,

• jego prywatna korespondencja została wykorzystana do potwierdzenia orientacji,

• przetrzymywano go przez trzy dni, poddając przesłuchaniom i upokorzeniom.

Z relacji wynika także, że miał zostać poddany przymusowemu badaniu medycznemu. Po interwencji siostry został zwolniony, ale uznał, że nie może już pozostać w kraju.

Po ucieczce:

• próbował znaleźć schronienie w kilku państwach regionu,

• był zatrzymywany na granicach,

• doświadczał gróźb i przemocy seksualnej w jednym z ośrodków w Kyrgyzstanie.

Obecnie przebywa w Gruzja, ale podkreśla, że nadal nie czuje się tam bezpiecznie i obawia się deportacji do Tadżykistanu.

Azat: represje, przemoc i HIV

Azat, 28-letni mężczyzna z Turkmenistanu, opisuje systemowe prześladowania osób homoseksualnych, w tym:

• inwigilację i donosicielstwo,

• represje ze strony służb bezpieczeństwa,

• przemoc fizyczną ze strony sąsiadów po ujawnieniu orientacji.

jego relacji homoseksualność w Turkmenistanie nadal jest kryminalizowana (art. 135 kodeksu karnego), co wiąże się z ryzykiem więzienia.

Dodatkowym obciążeniem jest fakt, że Azat jest HIV-pozytywny. Obawia się, że powrót do kraju oznaczałby:

• brak dostępu do leczenia,

• ryzyko więzienia,

• zagrożenie zdrowia i życia.

Po ucieczce przez Uzbekistan trafił również do Gruzji, gdzie — jak twierdzi — nadal zmaga się z brakiem stabilności, pracy i dostępu do zabezpieczenia socjalnego.

Rola organizacji pomocowej

W pomoc zaangażował się Alessandro Previti z La Tenda di Gionata, katolickiej organizacji wspierającej osoby LGBTQ+ ubiegające się o azyl.

Podkreśla on, że działania mają charakter oddolny i często są prowadzone bez dużych zasobów:

• analiza dokumentów i historii uchodźców,

• wsparcie w procedurach wiz humanitarnych,

• kontakt z instytucjami.

Jak mówi, kluczowe jest „po prostu wysłuchanie” osób, które często wcześniej nie miały możliwości opowiedzenia swojej historii.

Szerszy kontekst

Przypadki Mansura i Azata wpisują się w szerszy problem:

• w wielu krajach regionu homoseksualność nadal jest penalizowana lub silnie stygmatyzowana,

• osoby LGBTQ+ są narażone na przemoc ze strony państwa, społeczeństwa i rodzin,

• ucieczka często oznacza życie w niepewności i brak stabilnego statusu prawnego.

Relacje te pokazują również, że nawet po opuszczeniu kraju pochodzenia uchodźcy LGBTQ+ często nadal nie mają pełnego bezpieczeństwa — dopóki nie uzyskają formalnej ochrony w państwie przyjmującym.

źródło New Ways Ministry