Podróż w słońce, przez strach. Brytyjski transpłciowy mężczyzna o wyprawie do USA w czasach wrogich granic Trumpa

Po trudnych siedmiu miesiącach dla brytyjskiej społeczności transpłciowej, następujących po kwietniowym orzeczeniu Sądu Najwyższego Wielkiej Brytanii, perspektywa wyjazdu do słonecznego Palm Springs w październiku miała być chwilą wytchnienia. Plan był prosty: udział w konferencji IGLTA (International LGBTQ+ Travel Association) i kilka dni odpoczynku w jednym z najbardziej queerowych miast USA.

Dla transpłciowego podróżnika w 2025 roku nic jednak nie jest już proste. Zwykłe sprawdzanie lotów szybko zamieniło się w operację logistyczną rodem z wojska, pełną paranoi, obaw i kalkulowania ryzyka.

USA – z wymarzonego kierunku w „brzuch bestii”

Nigdy nie byłem nerwowym podróżnikiem. Zwiedzałem Europę, byłem w Libanie, Jordanii i Syrii. Kanada jest moim ulubionym kierunkiem, a przez lata to właśnie Stany Zjednoczone były numerem jeden. Wszystko zmieniło się w styczniu, gdy nowa republikańska administracja rozpoczęła frontalny atak na prawa osób transpłciowych.

Podróż do USA nagle zaczęła przypominać wyprawę do „brzucha bestii”.

W środowisku krążyły historie grozy: transpłciowi autorzy, którzy nie dostali ESTA i musieli odwołać trasy promocyjne; osoby cofane na granicy; wizy wyrywane z paszportów; paszporty niszczone. Jedna z najbardziej przerażających relacji dotyczyła transpłciowej kobiety oskarżonej o prostytucję, przetrzymywanej kilka dni, zarekwirowanym sprzętem elektronicznym i dożywotnim zakazem wjazdu do USA.

Nie wiem, ile z tych historii było w pełni prawdziwych. Wiem jedno: strach był realny. Wśród moich transpłciowych znajomych panowało niemal jednogłośne przekonanie, że na najbliższe cztery lata podróże do USA są skreślone.

„Usuń media społecznościowe. Weź telefon-widmo”

Amerykańscy przyjaciele tylko pogłębiali moje obawy:– „Wyczyść social media”.– „Kup burner phone”.– „Usuń historię czatów”.– „Nie bierz testosteronu – to w USA substancja kontrolowana”.

Ostrzegano mnie też przed przesiadkami w Teksasie, stanie z rekordową liczbą 139 ustaw antytranspłciowych. Zamiast tego wybrałem znacznie droższą i dłuższą trasę: Londyn – Dublin – San Francisco, by skorzystać z amerykańskiej odprawy granicznej na terenie Irlandii. Ta decyzja kosztowała mnie ponad 1100 funtów więcej niż lot bezpośredni.

Granica, Guinness i ulga

Stojąc w kolejce TSA w Dublinie, poczułem narastający lęk — kulminację tygodni napięcia. Funkcjonariusz okazał się jednak uprzejmy. Żadnych pytań o płeć czy tożsamość. Tylko standardowe: cel podróży, długość pobytu.

Kilka minut później świętowałem 8-rano Guinnessem na lotnisku.

Po wylądowaniu w San Francisco byłem już traktowany jak pasażer krajowy. Bez problemów dotarłem do Palm Springs.

Palm Springs: wyspa bezpieczeństwa

Palm Springs przywitało mnie otwartymi ramionami. Miasto tonęło w tęczowych flagach, a centrum wyglądało jak manifest inkluzywności. Zatrzymałem się w różowym, kampowym i absolutnie queerowym Trixie Motel. Już pierwszego ranka przy basenie poznałem transpłciową parę w podróży poślubnej.

Jako „passing”, biały transpłciowy mężczyzna z przywilejem, zacząłem się zastanawiać, czy moje obawy nie były przesadzone. Być może jednak to właśnie ostrożność pozwoliła mi dotrzeć bezpiecznie.

Drzwi zamykają się dla innych

Później dowiedziałem się, że uczestnicy konferencji z Indii i Meksyku musieli odwołać podróż w ostatniej chwili. Nowe wytyczne sprawiły, że paszporty z oznaczeniem płci „X” (dla osób niebinarnych i interpłciowych) nie są już akceptowane przez amerykańskie służby graniczne.

Od czasu mojego wyjazdu Sąd Najwyższy USA umożliwił administracji Trumpa wstrzymanie wydawania paszportów odzwierciedlających tożsamość płciową osób transpłciowych, niebinarnych i interpłciowych. Decyzja ta tylko pogłębiła chaos, strach i niepewność wśród zagranicznych turystów.

Gościnność istnieje — ale nie wszędzie

Moja podróż do Palm Springs była dowodem na to, że w USA wciąż istnieją enklawy bezpieczeństwa i akceptacji. Jednocześnie była bolesnym przypomnieniem, że dostęp do nich staje się coraz bardziej selektywny.

Dla transpłciowych osób podróż przestała być przyjemnością. Stała się testem odwagi, zasobów i szczęścia.

źródło Attitude