List Sharyn Alfonsi po odejściu z CBS i programu 60 Minutes

List Sharyn Alfonsi po odejściu z CBS i „60 Minutes” brzmi jak oskarżenie wobec współczesnych mediów korporacyjnych — i trudno czytać go wyłącznie jako personalny konflikt.

Dziennikarka opisuje sytuację, w której spór redakcyjny dotyczący materiału o CECOT miał zakończyć się faktycznym usunięciem jej z anteny. Według Alfonsi problemem nie była nierzetelność materiału, lecz odmowa „wygładzenia” reportażu zgodnie z oczekiwaniami kierownictwa.

Najmocniejszy fragment? Ten o „burzeniu ściany między niezależnością redakcyjną a interesem korporacyjnym”. To zdanie trafia w sedno kryzysu współczesnego dziennikarstwa: media coraz częściej funkcjonują jako część układów politycznych, biznesowych i wizerunkowych, zamiast być instytucjami zdolnymi realnie kontrolować władzę.

Alfonsi sugeruje coś jeszcze bardziej niepokojącego — że nie chodzi już o pojedyncze naciski, ale o systemową selekcję ludzi. Reporterzy gotowi konfrontować władzę mają być stopniowo zastępowani tymi, którzy lepiej odnajdują się w logice „access journalism”: utrzymywania relacji, dostępu i pozycji kosztem niewygodnych pytań.

To dlatego jej odejście rezonuje szerzej niż jedna redakcyjna wojna. „60 Minutes” przez dekady było symbolem amerykańskiego dziennikarstwa śledczego. Jeśli nawet tam reporterzy mówią o autocenzurze, naciskach i korporacyjnym zarządzaniu przekazem, trudno traktować to jako odosobniony przypadek.

Najciekawsze jest jednak to, że Alfonsi nie kończy swojego listu cynizmem. Zostawia apel do kolegów z redakcji: „Wiem już, ile kosztuje trzymanie linii. Mimo to trzymajcie ją dalej.”

W czasach, gdy media coraz częściej przypominają przedłużenie strategii PR, samo przypomnienie, że dziennikarstwo ma być niewygodne dla silnych, brzmi dziś niemal radykalnie.