LSVD+ apeluje o wpisanie ochrony osób queer do niemieckiej konstytucji na Miesiąc Dumy

Niemieckie Stowarzyszenie na rzecz Różnorodności Queer (LSVD+) rozpoczęło kampanię z okazji Miesiąca Dumy, której celem jest wpisanie ochrony osób LGBTQ+ do Ustawy Zasadniczej Niemieckiej.

Organizacja uruchomiła narzędzie umożliwiające obywatelom wysyłanie bezpośrednich wiadomości do swoich lokalnych parlamentarzystów, wzywając do nowelizacji artykułu 3 konstytucji, który zakazuje dyskryminacji m.in. ze względu na płeć, pochodzenie, religię czy poglądy polityczne. Proponowana zmiana miałaby dodać wyraźne odniesienie do tożsamości seksualnej i płciowej.

Przedstawiciele LSVD+ podkreślają, że tegoroczny Miesiąc Dumy ma koncentrować się na długo postulowanej reformie konstytucyjnej. Jak wskazał André Lehmann z zarządu federalnego organizacji, kampania ma również zwiększyć presję społeczną podczas wydarzeń Christopher Street Day (CSD) odbywających się w całym kraju.

– Nie damy się już zniechęcić – podkreślił Lehmann, odnosząc się do mobilizacji środowisk queer oraz ich sojuszników.

Debata o zmianie konstytucji trwa w Niemczech od lat. Wiele ugrupowań politycznych, z wyjątkiem części CDU/CSU, popiera rozszerzenie artykułu 3 o ochronę tożsamości seksualnej i płciowej. Zwolennicy zmian argumentują, że wzmocniłoby to zabezpieczenia prawne przed potencjalnym cofnięciem ochrony praw osób LGBTQ+ w przyszłości.

Dyskusja ma również wymiar historyczny. Przypomina się, że dopiero w 1994 roku zniesiono w Niemczech słynny paragraf 175, który przez dekady penalizował kontakty homoseksualne między mężczyznami i doprowadził do skazania ponad 50 tysięcy osób w samej dawnej RFN.

Kampania LSVD+ zbiegła się z intensyfikacją debat politycznych wokół praw osób LGBTQ+ w Niemczech, w tym z ostrą krytyką ze strony skrajnej prawicy. Część środowisk politycznych ostrzega przed próbami ograniczania praw mniejszości seksualnych, wskazując na rosnącą polaryzację wokół obchodów Pride.

Według organizatorów kampanii, Miesiąc Dumy pozostaje nie tylko świętem widoczności, ale także formą politycznego przypomnienia o historii represji i potrzebie dalszych zabezpieczeń prawnych dla społeczności queer.