David Ellison twierdzi, że połączenie Paramount i Warner Bros. wypuszczałoby ponad 30 filmów rocznie, ale historia branży wskazuje na coś innego

David Ellison zapowiada, że połączone Paramount Global i Warner Bros. miałyby wprowadzać do kin ponad 30 filmów rocznie. To ambitna deklaracja — ale historia ostatnich megafuzji w Hollywood każe branży podchodzić do niej ostrożnie.

Lekcja z przejęcia Foxa przez Disneya

Gdy The Walt Disney Company przejęło aktywa 20th Century Fox, wielu obserwatorów spodziewało się, że łączna produkcja kinowa utrzyma się na wysokim poziomie. Stało się odwrotnie.

Przed przejęciem Fox wypuszczał ok. 14 filmów rocznie (2017–2018). Po integracji:

• 2023: 3 filmy

• 2024: 4 filmy

• 2025: 6 filmów

Zamiast utrzymania skali nastąpiła konsolidacja — redukcja liczby premier, większy nacisk na wybrane marki i ograniczenie średniobudżetowych projektów. Część produkcji została przekierowana na streaming, a inne po prostu nie dostały zielonego światła.

Dla kin oznaczało to wyraźne zmniejszenie podaży tytułów studyjnych.

Obecna skala: 20 filmów rocznie

W 2025 roku:

• Warner Bros. wypuściło 11 filmów

• Paramount Pictures wypuściło 9 filmów

Łącznie daje to 20 premier kinowych — znacznie mniej niż zapowiadane „30+”.

Aby osiągnąć poziom deklarowany przez Ellisona, połączona firma musiałaby:

• zwiększyć produkcję o co najmniej 50% względem obecnego łącznego wolumenu,

• zrobić to w warunkach wysokiego zadłużenia i presji na redukcję kosztów,

• jednocześnie utrzymać jakość i marketingowy ciężar każdej premiery.

Dlaczego megafuzje często zmniejszają produkcję?

Historia pokazuje kilka powtarzalnych mechanizmów:

1. Redukcja dublujących się struktur – po połączeniu dwóch studiów zwykle likwiduje się równoległe zespoły i linie produkcyjne.

2. Presja na spłatę długu – jeśli transakcja jest finansowana w dużej mierze kredytem, pierwszym krokiem jest cięcie kosztów, nie ich zwiększanie.

3. Skupienie na „pewniakach” IP – większe podmioty stają się bardziej zachowawcze i koncentrują się na franczyzach o wysokim potencjale zwrotu.

4. Priorytet streamingu – część projektów trafia bezpośrednio na platformy cyfrowe, co zmniejsza liczbę premier kinowych.

W efekcie zamiast „więcej filmów”, rynek często dostaje „mniej, ale droższych”.

Obawy wystawców kinowych

Właściciele kin już sygnalizują, że spodziewają się scenariusza podobnego do tego po przejęciu Foxa przez Disneya — czyli ograniczenia liczby premier. Dla nich problemem nie jest tylko liczba blockbusterów, ale regularność repertuaru. Kina potrzebują stałego strumienia średnich i mniejszych tytułów, które wypełniają kalendarz między wielkimi hitami.

Jeśli połączony podmiot skoncentruje się głównie na kilku dużych franczyzach rocznie, może to pogłębić problem „pustych tygodni” w harmonogramach premier.

Czy 30+ filmów jest realne?

Teoretycznie tak — jeśli:

• firma zdecyduje się agresywnie inwestować mimo wysokiego zadłużenia,

• utrzyma dwie równoległe linie produkcyjne zamiast je konsolidować,

• nie przekieruje większej części projektów do streamingu.

• 
  

Praktycznie jednak historia megafuzji w Hollywood sugeruje odwrotny kierunek: najpierw cięcia, potem stabilizacja, a dopiero później ewentualna ekspansja.

Dlatego branża traktuje deklarację Ellisona bardziej jako sygnał intencji wobec rynku i wystawców niż jako gwarantowaną prognozę operacyjną. W realiach wysokiej dźwigni finansowej i zmieniających się modeli konsumpcji treści, utrzymanie nawet obecnego poziomu 20 filmów rocznie może okazać się wyzwaniem — a przekroczenie 30 wymagałoby strategii wyraźnie odmiennej od tej, którą widzieliśmy przy poprzednich konsolidacjach.